'Een mooie stap richting een heel nieuw leven'

De lente is het seizoen van de vormsels. Welke weg opent het sacrament voor jongeren? Amelie (18), Alexander (18) en Eliezer (21) delen hun verhaal in gesprek met jongerenpastor Shane.

Ze waren twaalf en kregen het vormsel. Wat het geloof voor hen kon betekenen, beseften ze die dag nog niet echt. Ze mochten het geleidelijk aan ontdekken, en onderweg bracht het hen samen als vrienden. Maak kennis met Amelie, Alexander en Eliezer.

De weg naar het vormsel

De voorbereiding op het vormsel was anders voor de drie jongeren, maar toch gelijkaardig. 'Mijn gezin is niet echt gelovig, maar mijn oma is dat wel heel erg', vertelt Amelie. 'Via haar zette uiteindelijk ieder gezinslid de stap om gevormd te worden.' Ook in de familie van Alexander deed zowat iedereen zijn vormsel. 'Het was een soort traditie om generatie-na-generatie gedoopt en gevormd te worden, maar nu draait het zelfs meer om een bepaalde vorm van waardering”, legt hij uit.

Het vormsel van Amélie.

Voor Eliezer was gevormd worden dan weer geen vanzelfsprekende keuze. 'Ik ben nochtans katholiek opgevoed en mijn moeder is strenggelovig. Maar mijn vader wilde eerst niet dat we gevormd zouden worden. Het zorgde toch even voor twijfel.

Van twijfel naar zekerheid

Maar wie twijfelt er nooit? 'Geloof blijft iets wat je niet 100% zeker weet, maar waarvan je wel met overtuiging kan zeggen: ik geloof erin omdat…', zegt Alexander. 'Die ‘omdat’ was voor mij een rationele keuze. Ik heb veel nagedacht over het leven en de beslissingen die ik tot dan had genomen. Er moest iets meer zijn, dacht ik.'

'Als kind stond ik daar niet echt bij stil', gaat Amelie verder. 'Maar natuurlijk was ik wel een beetje bang, want ik wilde het wel juist doen.' Eliezer geeft toe dat ze zichzelf afvroeg of ze wel waardig genoeg was om gevormd te worden. 'Ik bad niet zo vaak als mijn moeder en begon me af te vragen of ik het dan wel moest doen.' Maar ze vond steun bij haar moeder. 'Ze motiveerde me heel erg en gaf me moed. Daardoor zette ik toch zelfzeker de stap.'

Eliezer (midden) op de dag van haar vormsel.

Wat herinneren de drie zich nog van de catechese en de feestelijke dag zelf?  'Ik kwam laatst een kunstwerkje tegen dat we tijdens catechese gemaakt hebben', vertelt Amelie. 'Op de achterkant moesten we een wens opschrijven. Die van mij? Altijd blijven geloven. Als ik zo terugkijk was ik misschien toch meer gelovig dan ik dacht', lacht ze.

'Iedereen kreeg een kruisje tijdens de viering', zegt Eliezer. 'Ik heb dat nog steeds in mijn slaapkamer hangen. Ik herinner me toen ik het kreeg dat ik meteen vol trots naar mijn moeder liep en zei: ‘kijk, ik heb een kruisje'!' Alexander herinnert zich vooral het gevoel van mysterie. “Ik begreep de essentie, maar ik vroeg me toch af wat het exact was.' Ook vandaag heeft hij nieuwe vragen, waar hij via theologielessen een antwoord op probeert te vinden. ‘Maar het blijft een mysterie dat continu gaande is’, vervolledigt hij.

Wat na het vormsel?

'Tot mijn 15 à 16 jaar heb ik niet veel met dat vormsel gedaan. Toen werd ik bevriend met iemand die wonderlijke en wijze dingen zei. Daar keek ik wel naar op. Het deed iets met mij', zegt Alexander. Hij keerde terug naar de kerk en kocht een eigen Bijbel voor zijn verjaardag. 'Als ik terug kijk naar mijn vormsel, voel ik me nu écht deel van de Katholieke Kerk. Ik mag mee delen in de genade van Jezus'.

Alexander: 'Geloven is een mysterie dat permanent gaande blijft.'

'Ik vind het zelfs jammer dat ik niet katholiek ben opgevoed', voegt Amelie toe. Eliezer is dat wel, maar deed na haar vormsel een tijd lang minder met geloof. 'Het duurde nog zes jaar om me er meer in te verdiepen, maar het vormsel en de catechese maakten uiteindelijk wel dat ik me er voor kon openstellen.'

Boodschap van hoop

Afsluiten doen Amelie, Alexander en Eliezer met een boodschap van hoop. 'Verbind jezelf met mensen die het geloof al wat beter kennen dan jij', opent Amelie. 'Zij kunnen je meer betrekken en helpen als je ergens tegenaan botst.'  Van de twijfel die er ooit bij Eliezer was, valt nu haast niets meer te bespeuren. 'Blijf doorgaan. Het is een mooie stap richting een heel nieuw leven dat voor jou opengaat.'  En tot slot: 'Wees niet te hard voor jezelf. Laat Gods genade het werk doen', rondt Alexander af.