'Ik zag gelovigen als onkritische mensen'
Anton (36) blikt terug op zijn vormsel op volwassen leeftijd. 'Twee werelden die zo onverzoenbaar leken, kwamen op die avond toch dichter bij elkaar.' Een verhaal over ontdekken, reflecteren en verdiepen.
Anton studeerde af als theoloog en is nu christelijk vormingsmedewerker. Toch was geloof niet altijd deel van zijn leven. Integendeel. Hij ontdekte het pas vijftien jaar geleden.
Openbaring
Anton werd niet katholiek opgevoed. Pas als student kwam het christendom op zijn pad. Zelfs in een donkere periode leek het echter niets voor hem. 'Ik dacht dat gelovigen het gemakkelijk hadden. Ik zag ze als onkritische mensen die gewoon al hun vertrouwen stellen op hun geloof en daarom niet bang moeten zijn.'
Tot hij schilderkunst studeerde en met een vriend op het idee kwam om hun interpretatie van het Laatste Oordeel op doek te zetten. Anton las het Bijbelboek Openbaring te om beter te begrijpen wat hij zou afbeelden. 'Ik werd weggeblazen. Het was beter dan Lord of the Rings! Het is zo’n insane boek.'
Eerste stappen
Het schilderij kwam er nooit, de Openbaring bleef. Anton werd amateurexegeet. Hij wilde de betekenis van de diverse symbolen, waaronder de zevenkoppige draak, achterhalen. Nietsvermoedend zette hij de eerste stappen richting christendom. Wat later maakte hij kennis met de evangeliën. 'Ik kreeg interesse in Jezus, wilde echt weten wie Hij was, en een relatie met Hem onderhouden.'
De Bijbel bleef.
Het maakte zelfs dat hij theologie ging studeren aan KU Leuven. 'Daar ontdekte ik dat geloven helemaal niet enkel voor onkritische geesten was, integendeel. Geloof en rationeel denken gaan net hand-in-hand.' Hij raakte steeds meer vertrouwd met de christelijke traditie terwijl hij zich begon te verdiepen in dat geloof. En daar stopte het niet..
Verbindend moment
'Ik leerde mensen kennen die zelf katholiek waren. De belangrijkste daarvan is inmiddels mijn vrouw ”, Ze is ook mijn doopmeter en begeleide mij bij mijn doopsel en vormsel.' Zij, zijn nieuwe vrienden en de kennismaking met liturgie speelden een rol in zijn keuze om gedoopt en gevormd te worden. Dat laatste hielp hem om ook het moment van zijn vormsel beter te begrijpen.
Maar uit de vele herinneringen aan dat moment, is het sacrament zelf niet het eerste wat hem te binnen schiet. 'Mijn ouders en grootmoeder waren erbij. Zij zijn niet gelovig, maar respecteerden mijn keuze. Het was eigenlijk een heel verbindend moment. Twee werelden die zo onverzoenbaar leken, kwamen op die avond dichter bij elkaar. Mijn grootmoeder was zelfs in de wolken dat ze een kus had gekregen van meneer pastoor. En mijn toen-nog-niet-vrouw had daarbovenop ook gezorgd voor de beste taart ooit.'
'Sacramenten zijn verbindende gebeurtenissen. Het zijn momenten waarop Gods aanwezigheid symbolisch tastbaar wordt. Het zijn uitdrukkingen van een realiteit die er al is”' vertelt hij. 'Dat is eigenlijk het moment waarop ik tegen de wereld zei: ‘Ik ben christen, ik geloof’.' Hij wandelde toen in een traditie die, naar eigen zeggen, niet helemaal de zijne was. Zo’n tien jaar later heeft hij die wel volledig weten te omarmen. 'Zelfs mijn zus heeft zich twee jaar geleden laten dopen'.
‘Vergeet niet te twijfelen’
Toch blijft hij nuchter. 'Het geloof lost niet alles op. Het is geen drug of medicijn dat al jouw problemen en onzekerheden wegneemt. Er blijven moeilijkheden op je pad komen die je geloof uitdagen en transformeren. Die confronteren je ook met het feit dat ons comfort en geluk allemaal fragiel zijn en op ieder moment kunnen ophouden. Geloof zorgt er niet voor dat je daar blind voor wordt, maar geloof maakt het wel draaglijk, vooral omdat je niet alles meer alleen hoeft te dragen.'
Als theoloog sluit Anton af met een tip: 'Vergeet niet te twijfelen.' Als bekeerling heeft hij dat zelf gedaan, en als christen beschikt hij nog steeds over een gezonde kritische geest. Maar aan sommige dingen hoef je ook niet te twijfelen. 'Als je deel uitmaakt van de Kerk, is het je doel om Jezus na te volgen en om, net als Hem, met liefde naar alle mensen te kijken. Ook al lijken die dat niet altijd te verdienen. Maar Gods liefde is gratis en we moeten proberen te blijven groeien in die liefde.'
